2 PSX_20170728_183733

…gdzie diabeł mówi hyvää yötä…FINLANDIA /LAPONIA/

11 lipca, 2017

Dobra Wodo, Mądra Rzeko Minus 10 w Rio, zima w Santa Fe...Włóczywiosła

Pierwsza skandynawska wyprawa (Michał). W doborowej kompanii starych towarzyszy Mirka i Mikołaja oraz debiutującego w naszym gronie, ale bynajmniej nie w kajaku, Adama. Pierwsza część ekspedycji odbyła się w ciągu 6 dni, od 11 do 16 lipca 2017 r. Jej celem stała się piękna, lekko górska rzeka Ivalojoki w fińskiej części Laponii, około 250 km za kołem polarnym. Samo dotarcie do miejscowości Ivalo, gdzie został samochód i gdzie skończyliśmy spływ rzeką, zajęło 3 dni, a w ich trakcie 600 km promem z Gdańska do Nynashamni następnie ok. 1500 km lądem.

W ciągu 6 dni pokonaliśmy ok. 102 km. Wystartowaliśmy - wywiezieni na spore odludzie około (120 km drogą, 75 km w linii prostej) od Ivalo - z mostu drogowego w Ivalon- Matti, na miejsocwej gminnej drodze nr 955. Pogoda dopisywała, sporo słońca, niewiele deszczu, temperatury za dnia kilkunastostopniowe, w porywach do ok. 20°C. Generalnie ciepło. Fantastyczny wynalazek w postaci dnia polarnego dodatkowo ułatwiał pływanie, gdyż nie zagrażając poszukiwaniem miejsca pod namiot w ciemnościach. Natomiast zmęczenie fizyczne i brak stresów dnia codziennego wystarczały w zupełności do bezproblemowego zaśnięcia.

Data	Trasa	Dystans	Pogoda
11 lipca (wtorek)	Ivalon Matti (most) – ujście Jarmakongas	ok. 23 km	słonecznie i ciepło, temperatura ok. 16–20°C
12 lipca	dziki biwak przy ujściu Jarmakongas – Paivatupa (początek przełomu)	ok. 23,5 km
13 lipca	Paivatupa (początek przełomu) – Kultala (stara osada poszukiwaczy złota)	ok. 12 km	duże zachmurzenie, temperatura ok. 13–15°C, wieczorem mżawka
14 lipca	Kultala (stara osada poszukiwaczy złota) – Ritakoskitupa	ok. 10 km	zimno, wietrznie, temperatura ok. 10–12°C, wieczorem silny deszcz
15 lipca	Ritakoskitupa – dziki biwak na wysokości lotniska w Ivalo	ok. 23 km	przeważnie słonecznie, temperatura ok. 15–17°C
16 lipca (niedziela)	dziki biwak na wysokości lotniska w Ivalo – Ivalo River Camping	ok. 10 km	słonecznie i ciepło, temperatura ok. 16–20°C

Po drodze przepiękne widoki subpolarnej przyrody, emocje na bystrzach, renifery na brzegach (choć akurat reny pętają się pojedynczo i stadami także po drogach). Brak innych kajakarzy. Spotkaliśmy tylko paru wędkarzy (łowienie wymaga zezwolenia) i patrol strażników parku narodowego w pontonie. Biwakowaliśmy zupełnie na dziko, lub przy "hytte" - drewnianych chatach przygotowanych przez cały rok na zapewnienie schronienia, dachu i ognia dla zbłąkanego turysty. Jeden z noclegów wypadł w Kultali, swoistym skansenie, pozostałości po osadzie poszukiwaczy z okresu gorączki złotą w latach 70. XIX wieku. Po drodze dwie wywrotki. Na największym bystrzu wygrzmocili się w swoim canoe Mikołaj z Mirkiem. Z kolei na ostatnim 700-metrowym bystrzu, na ostatnich jego metrach wywaliłem się ja, napłynąwszy na ukryty tuż pod wodą kamieniu. A kolegów nie było w pobliżu, zostali daleko w tyle... Głupi błąd, który w innych okolicznościach mógłby się skończyć gorzej. Skończyło się na paru minutach w zimnej Ivalojoki, zanim udało mi się doholować kajak do brzegu na szerokiej w tym miejscu na jakieś 100-150 metrów rzece i wylać z niego wodę. "Suchy" kombinezon sprawdził się jednak doskonale. Po zakończeniu rzeki, planowałem jeszcze z Adamem popłynąć ok. 60 km do miejscowości Inari. Tymczasem trafiliśmy 400 km dalej na północ, na koniec Europy. Ale o tym można przeczytać w rozdziale "Nordkapp".

Dodaj Komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi